januari 2012

Met de blik op de toekomst - 2012

Wim, mijn depothouder, vertelde laatst over iemand die altijd zei: "Oud & Nieuw? Ik vind het eigenlijk maar wachten op niks." In zekere zin ben ik het daar helemaal mee eens - maar als we sommige rituele tradities allemaal zouden laten vallen, zou het leven een stuk saaier zijn dan dat het soms misschien al lijkt.

Dit jaar (2011) is oudejaarsavond bij ons thuis extra 'anders'. Normaal gesproken vieren wij Oud & Nieuw alleen met ons vieren (pa, ma, broer en mijzelf, het zusje) boven onze winkel. Als traditie hebben we eigenlijk iedere oudejaarsavond ook een uitgebreide fondue.

Vandaag, of beter gezegd deze oudejaarsavond zijn beide genoemde dingen komen te vervallen, door twee dingen: mijn vader heeft al dagen last van diaree (ik kan het niet smakelijker verwoorden) waardoor een fondue niet echt veel zin heeft en mijn broer is voor het tweede jaar op rij niet thuis. Mijn vader en ik hebben hem vanmorgen rond zes uur met twee vrienden weggebracht naar het vliegveld: ze gingen met z'n drietjes naar London.

Mijn broer studeerde vorig jaar al een jaar in Harvard (Boston, USA) en dit jaar zal hij afstuderen voor wiskunde in Cambridge. Ongelofelijke kansen natuurlijk voor hem, dat gunnen wij hem ook van harte. De nare bijkomstigheid is echter dat wij hem nauwelijks zien. Hij is wel voor de kerstdagen een week teruggekomen; maar de mensen die je lief hebt kan je natuurlijk niet vaak genoeg zien. Eigenlijk heb ik me ook nooit echt gerealiseerd hoe zeer ik hem soms mis. Ik heb dan zelfs spijt van hoe ik vroeger vaak zo'n irritant zusje kon zijn tegenover hem. Deze laatste dag van het jaar is dan ook niet meer zo veelzeggend voor mij - terwijl ik hier stilletjes achter de computer typend een paar tranen wegsnik.

Vroeger wenste ik wel eens dat we samen een andere soort familie zouden zijn. Een familie zonder allerlei excentrieke problemen en andere dramatische verledens. Maar als ik er dan nog een keer over nadenk, besef ik me dat ik niet de persoon zou zijn geweest die ik nu ben, als ik alle dingen die zijn gebeurd niet mee zou hebben gemaakt. En daarbij: ieder huis heeft een kruis. In meer of mindere mate.

Een Griekse filosoof - van wie ik de naam even vergeten ben - schreef over hoe mensen soms met de rug naar de toekomst en de blik op het verleden leven. Het is goed om zo nu en dan eens terug te kijken op het verleden, zodat je niet vergeet waar je 'roots' liggen - zodat je niet vergeet wie je bent. De tijd gaat soms zo snel, die vliegt dan gewoon aan je voorbij, waardoor je soms de focus verliest en dat je daarom rust probeert te vinden in waar je wel zeker van bent.
Maar blijf dan niet te lang hangen in de eventuele chaos van vroeger, maar wordt sterker door wie je bent en richt je weer op wat de toekomst je te bieden heeft. Ook al zijn het soms moeilijke tijden: het hoort allemaal bij het leven. Als alles makkelijk zou gaan, zou het leven niet meer spannend zijn. Tijd is iets abstracts waar men geen grip op heeft. Zoals men tegenwoordig met 1 druk op de knop zowat alles kan besturen, is er geen afstandsbediening voor de tijd. Tijd staat nooit stil, maar tijd creëert leven.

Misschien is Oud & Nieuw wel wachten op “niets” - elke dag is immers weer een nieuwe dag. Maar het is wel een van de speciale feestdagen, die enige structuur geven aan het tijdsverloop van een jaar. Een dag waar veel mensen naar uitkijken, om met familie en vrienden samen een nieuw begin in te luiden onder het geklingel van proostende champagneglazen en het prachtige uitzicht van in de lucht geknalde euro's.

Al met al: iedereen de beste wensen voor in het nieuwe jaar!