van de maand januari

De krantenbezorger

Als je je aanmeldt als krantenbezorger, heb je meestal niet in de gaten wat je nu weer boven het hoofd hangt: “Zal ik er in slagen iedere dag weer zo vroeg op te staan? Zal ik niet te veel fouten maken, want alles is nog zo nieuw?”
 

En als je dan eenmaal bent begonnen, zoals ik toentertijd in hartje winter met vrieskou, gladde stoepen, bijna onbegaanbare wegen en opritten naar de huizen die blijken alleen schoongemaakt te zijn vanaf de voordeur naar het autoportier, dan twijfel je best wel: “Wil ik dit wel, is het werk wat ik hiervoor aflever wel datgene waar ik voor kies?”
Maar alles heeft zijn aanloop-problemen. Als je dan ziet dat je collega's toffe lui zijn, die dit ook allemaal volbrengen, welnu: dan zet je ook door.

Deze zomer werd het ook weer behoorlijk vervelend met de bezorging, toen we werden geplaagd door complete zwembaden die ineens vanuit de hemel over het land werden uitgestort; tjeeminee wat een plensbuien en wat ben ik me daar toch nat geworden, tot meerdere keren aan toe volledig nat tot op mijn ondergoed..... En koud dat dat was, heel anders dan afgelopen winter; daar kon je je tenminste op kleden, bijvoorbeeld met een maillot onder de lange broek (heerlijk was dat). Tjonge jonge, denk je dan, is dit nu de toekomst wat zomers betreft of zal het allemaal wel meevallen.

Dan heb je bijvoorbeeld het gegeven, dat de distributie naar je depot vertraging oploopt, om wat voor een reden dan ook, en je met de rest geregeld een uur of langer op de kranten zit te wachten, vooral die ene zaterdag dat er maar liefst 3 uur vertraging was, je de zaterdag bijlage er nog in moest schuiven en je net toevallig vanwege alle zomervakanties een extra wijk loopt voor een collega..... Wow, dat is nog eens stressen.

Ach ja, natuurlijk, tegenover al deze minder prettige omstandigheden heb je ook de sfeer tijdens het bezorgen.....

De stad (Enschede) ontwaakt; allerlei lui die lang zijn wezen stappen en niet meer recht over straat lopen of fietsen en je aanspreken als “postbode heb je mijn post al afgeleverd en heb je nog zo'n grote elastiek voor me”en je met geen mogelijkheid ze kunt overtuigen dat je de krantenbezorger bent.

Of alle dieren vooral katten die je 's nachts ontmoet; sommige slagen erin je tas in te kruipen en een eindje mee te liften. Sommigen zitten je gezellig achter het raam op hun vensterbank op te wachten en heel verbaasd te kijken wat je allemaal wel uitvoert.

In mijn buitenwijk lopen de grote hazen rond alsof deze wijk van hun is. Af en toe heb ik het genoegen kennis te mogen maken met een paar stoeiende reeën en - vooral 's zomers - getuige te zijn van het concert van al die vroege vogels die de nieuwe dag aankondigen.

En de fazant die als prachtig gekleurd kereltje op een bult zand zijn territorium zit af te bakenen en het vertikt weg te vluchten in eerste instantie; pas als ik hem te dicht ben genaderd om te proberen een foto van hem te maken, rent ie gauw weg.

En als allerlaatste de prachtige zonsopkomst, ’s zomers, aan de rand van die buitenwijk.