van de maand maart

Een waarheid als een koe

Na ruim tien jaar bezorging van het ochtendblad de Gelderlander kruip ik nu eens in de huid van de schrijver.

Elke ochtend om 5.00 uur sta ik uitgeslapen op, maar geen enkele ochtend is hetzelfde. Als ik mijn buitenwijk door het agrarisch gebied fiets, geniet ik van de stilte en komen de herinneringen uit mijn kindertijd vaak opnieuw tot leven. Ik ben een boerendochter en de omgeving geeft me een vertrouwd beeld van hoe het voor mij eens was.

Inmiddels woon ik ruim dertig jaar binnen de bebouwde kom, maar ik word nog steeds blij van de roep van een jong uiltje, met op de achtergrond het klokkenspel van de kerktoren. De ochtend is zo heerlijk stil en deze geluiden daarin zo puur.
Regelmatig signaleer ik een vos en weet als eerste waar de slachtoffers gevallen zijn.
In de bronstijd volg ik met mijn ogen de herten in het vrije veld. Ze maken prachtige sprongen en gaan zelfs de haasjes voorbij in hun lust om te paren.

Voordat de hanen kraaien en de boeren op zijn, sprint ik als een betaalde wielrenner mijn kranten rond. Natuurlijk beleef ik ook wel eens iets waar het GP mannetje een humoristische tekst bij zou kunnen bedenken.
Zoals die keer, dat ik in de dichte mist en het aardeduister naast mijn fiets stond op een verlaten erf, voorovergebogen om een krant voor de bewoners uit mijn tas te pakken.....

Ik voelde op dat moment iets heel dicht bij komen. Zag een schaduw en bleef verschrikt staan. Nadat ik bij zinnen was gekomen en omhoog kwam, stond ik oog in oog met de boer des huizes. Het leek er veel op dat hij op het punt stond mij te bespringen. Hakkelend stamelde hij zijn verontschuldigingen. “Ik dacht werkelijk dat er een van mijn koeien uit de wei was ontkomen,” zei hij.

Op dat moment was ik blij dat het mistig en aardedonker was. En hij waarschijnlijk ook, zodat ik het schaamrood op zijn kaken niet kon zien. Tot dan had ik hem leren kennen als een bescheiden, ietwat verlegen man.