van de maand mei

Breipen

Zoals gewoonlijk elke doordeweekse morgen liep ook nu mijn wekker af om half vijf. Ik stond meteen op om te voorkomen dat ik opnieuw in slaap viel, kleedde me aan, trok mijn katoenen vingerhandschoenen aan om te voorkomen dat ik zulke zwarte handen kreeg van de inkt en haastte me met mijn krantenfiets op weg naar het depot.

Hé, wat zag ik daar opeens op straat liggen??? Eventjes omkijken, ja, het lijkt wel een breipen zonder knop..... Eventjes bukken om dat ding op te rapen en ja hoor, het klopte precies. Kan ik mischien wel mooi gebruiken om moeilijk te openen brievenbussen mee open te steken. Dus ik stak de breipen links achter mij in de krantentas van beneden naar boven ietsjes uit de tas stekend.  Eenmaal bij het depot aangekomen telde ik de kranten en pakte ze per straat apart in boodschappentassen in de krantentassen. Mocht ik dan een abonnee vergeten zijn, weet ik precies in welke straat ik de fout moet zoeken. Nadat ik in twee straten kranten bezorgd had, dus twee boodschappentassen leeg had, nam ik de derde tas en bezorgde de kranten in deze straat ook netjes.

Toen de tas weer leeg was, legde ik deze in de fietsentas, pakte de fiets weer terug die ik geparkeerd had tegen een laag hekwerk van omhoog stekende pijlen, een soort pinnen, en fietste naar de volgende straat. Hier aangekomen parkeerde ik mijn fiets weer, wilde de betreffende boodschappentas met kranten voor die straat uit de krantentas pakken en zag tot mijn verbazing dat er een hele tas met kranten uit de fietstas verdwenen was. Ik dacht: "Wie zou het ooit in zijn hoofd halen om een volle tas met kranten uit een krantenfiets te stelen? En dan nog wel terwijl de meeste mensen nog slapen? Dit is toch onvoorstelbaar?" Ik bedacht me niets en draaide de fiets om en reed terug naar de straat waar ik als laatste gestopt was om kranten te bezorgen. Ondertussen overal mijn ogen hun werk laten doen of ik ook ergens iemand zag met mijn tas vol kranten natuurlijk, maar helaas. Eenmaal aangekomen bij de plek waar ik mijn fiets had geparkeerd zie ik tot mijn verbazing dat de krantentas met het handvat precies om de ijzeren pin van het hek was gaan hangen en ik moest er hartelijk om lachen. Waarschijnlijk heeft dit handvat uit de krantentas gehangen om precies een pin van het hek te vangen. Hahaha, natuurlijk steelt niemand zo’n tas met kranten, ze zijn toch niet gek.

Al lachend in mezelf fiets ik weer verder om de overige kranten te bezorgen. Opeens voel ik iets steken in mijn linker bil. Ik dacht als dat zo door gaat moet ik mijn depothouder eens een keer vragen om de krantentas na te kijken want er komt een stekend voorwerp uit dat bij elke beweging een prik in de bovenbil geeft. Mischien dat de tas een onderhoudsbeurt nodig heeft inmiddels. Enfin, ik ben inmiddels in de volgende straat en bezorg de kranten rustig verder. Opeens komt er een auto op me aan rijden, met zijn koplampen schijnend op mij, groot licht, klein licht, ik laat de krant in de brievenbus vallen, waarna de auto weer aanstalten maakte en weer weg reed. De politie dacht dat ik aan het inbreken was mischien? Had gekund, mijn handschoenen zijn wel gitzwart van de kranteninkt inmiddels..... En plotsklaps hing mijn rechter handschoen met het topje van de wijsvinger vast in de brievenbus. Ik had het niet eens zo snel opgemerkt, ben toen maar meteen terug gelopen en heb de handschoen losgerukt, stel je toch eens voor..... Als de krantenabonnee dat zag.

Ruim een uurtje later kwam ik weer thuis aan, zette de fiets weer op zijn plaats en deed mijn verhaal over de stekende pin in mijn linkerbil tegen mijn man. Hij keek mij aan, zei eventjes niks, en toen begon hij hard te lachen en zei: "’t is maar goed dat je dat nog niet aan de depothouder gezegd hebt, want er mankeert niks aan de krantentas. Weet je nog dat je ooit een breipen hebt gevonden, die je wilde gebruiken om brievenbussen open te steken? Nou die breipen is omhoog gewipt en die stak telkens in je bil." Maar goed dat het verder niemand heeft geweten. O,O, wat je als bezorger niet alles kunt meemaken, in je eentje. Je blijft lachen!