van de maand november 2011

Het wel en wee in een buitenwijk

Nog niet zo lang geleden ben ik begonnen met het kranten bezorgen. Nadat ik een leuk gesprek heb gehad met de depothouder mocht ik het proberen in een buitenwijk. Het was prachtig weer en de vogeltjes floten, de herten renden door de weiden, konijntjes renden bijna onder mijn fiets en als het eens een paar druppeltjes regende was ik gewoon blij dat ik een beetjes opgefrist werd door de waterdruppeltjes. Het geeft een bepaald gevoel van vrijheid, maar ook een gevoel van spanning om het zo goed mogelijk te doen. Verder maak je natuurlijk van alles mee onderweg.

Zo fietste ik op een bospad, terwijl het al iets schemerde en ik niet alles meer zo duidelijk voor mijn ogen kon zien, toen ik plotsklaps geschreeuw hoorde een eindje verderop vanuit een weiland. Ik dacht dat ik mij beter stil kon houden en niets vragen of terugzeggen. Ik had het ook niet goed verstaan volgens mij. Maar toen ik dichterbij kwam, bleken het gewone jongens te zijn die daar in een donkergroene legertent lagen te kamperen. Wist ik veel. Ze deden niks en ik was blij dat het niets engs was, want je weet maar nooit. De volgende ochtend kwam ik er weer langs en lagen ze nog in een diepe slaap, denk ik.

Enfin, ik fietste heerlijk verder door mijn krantenwijk en kom op een zanderige boerenweg uit. Midden op de zandweg stond een grote geitenbok met een echte sik onder zijn kin, aan een stik vastgebonden, en dat dier ging maar niet aan de kant voor mij. Het was geloof ik de bedoeling dat ik voor hem opzij moest gaan, hij wilde immers de wet bepalen daar. Ach, dat heeft ook wel weer iets, vind ik. De volgende ochtend zag ik wel dat zijn stik een aantal meters verderop was verplaatst, de geitenbok moet de weg kaal houden. Hij eet alle brandnetels langs de weg mooi op. Nu is het dier al een beetje gewend aan mij en ik aan hem.

Inmiddels ben ik ook niet zo bang meer om in het donker te fietsen, al wordt het wel steeds een tikkeltje donkerder, maar het lijkt alsof het meer vertrouwd wordt en minder erg is.

Tegenwoordig fiets ik dus gewoon verder met een lach en ben elke morgen blij dat ik de kranten weer bezorgen mag. Ik wordt ook regelmatig al begroet door een paar honden op een boerderij, maar die geef ik dan een paar hondenbrokken en dan zijn ze weer dolblij.

Bijna op het einde van mijn krantenwijk aangekomen, zag ik al een abonnee buiten lopen en ik zei voor de flauwekul dat ik wel zin had in een kopje koffie, waarop hij mij vriendelijk uitnodigde om binnen te komen, wat ik natuurlijk niet kon maken en dus ook maar niet heb gedaan. Hoewel ik het gebaar wel heel erg waarderen kon. Ben ik toch in een goede krantenwijk terecht gekomen.

Dit is wel een beetje het wel en wee in een buitenwijk.