van de maand september

In werkelijkheid een droom.....

Wit, zwart en grijs waren de enige kleuren die hij zag, toen hij 's ochtends vroeg de voordeur uit stapte. Wit van het schamele licht dat uit de lantaarnpalen scheen. Zwart van de lucht, zo donker als de nacht. En grijs van de mistige roes die over de verlaten straten om hem heen zweefde.

Snel pakte hij zijn fiets uit de garage en zorgde ervoor, dat alle deuren achter hem goed waren gesloten. Er raasde een bus door de straat, waarin hij stond. Het felle licht van de koplampen snelde voorbij en al gauw was er niks meer van te zien in de dichte mist. Met een wazige blik in zijn ogen stapte hij langzaam op zijn fiets en reed naar het depot, waar hij de kranten moest ophalen. "Als ik maar niet te laat kom," dacht hij, al rijdend naar het depot.

Plotseling hoorde hij een harde knal, ongeveer een paar straten verderop. Kort daarna klonk er een jammerend geschreeuw van een jonge vrouw, en nog een ander geluid wat hij niet precies kon plaatsen.....

Zonder na te denken reed hij op het geluid af, om tot zijn schrik een warboel aan rood, oranje en geel voor zich uit te zien stijgen. Onmiddellijk begon hij te zoeken naar de vrouw die hij had gehoord, hij tastte de grond af, probeerde iets te kunnen zien in het grijze mengsel van rook en mist. Hij voelde een hand, die de zijne snel stevig vastpakte. Het was de hand van een van zijn medebezorgers, een jongedame genaamd Sophie, die zich snel probeerde overeind te trekken. Ze kon niet helemaal overeind staan, ze had waarschijnlijk iets aan haar been, zei ze, maar ze probeerde toch verder te lopen, van het vuur vandaan. Even keken ze elkaar in de ogen, maar al snel taste hij zijn broekzak af naar zijn mobiel om zijn depothouder over de situatie in te lichten.

Buurtbewoners verzamelden zich rondom het gebeuren en de brandweer was ondertussen al gearriveerd om de brand te blussen. Sophie werd met de ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Toen draaide hij zich om en zag dat dezelfde bus die eerder de ochtend door zijn straat racete tegen een boom was geknald. Plotseling voelde hij een hand op zijn schouder rusten. Wim, zijn depothouder, vertelde hem over het ongeluk. "De bus had door de mist en een hoge snelheid Sophie bijna geraakt. De chauffeur heeft op dat moment waarschijnlijk een ruk aan het stuur gegeven, waardoor de bus tegen de boom aan kwam. De benzinetank vatte vlam, de chauffeur is nergens meer te bekennen, maar Sophie is gelukkig in goede handen. Ik zal de kranten vandaag wel weer op laat zetten, maak je daarover geen zorgen."

De buurtbewoners stroomden langzamerhand weer hun huizen binnen. De zon begon al een beetje door te schemeren, en hij hoorde weer dat geluid wat hij niet helemaal kon plaatsen.....

De wekker!

Met een ruk trok hij zichzelf overeind, zette het apparaat uit en stormde nog in zijn slaapensemble naar beneden de voordeur uit, en racete als de wiedeweerga naar het depot.

Sarah Zheng